حرفهایی هست، مثل حرفهای ناگهان زندگی ، برای ناگفتن،که گاه و بی گاه سنگینی میکنند و بی تابی...تجسد آروزها
دلتنگی هایی هست،شاید فقط برای بودن!مثل بودن من...گاه سنگینی میکند بر دوش من چیزی که برای فرار از جهل نامی بر آن مینهم :دلتنگی!
به دنبال جایی میگردم، شاید فقط چون میخواهم بگردم،که آنجا بی دغدغه زمین بگذارم...
و جایی که جدا از رو در رویی چهره ها فقط بخوانم و بنویسم...
بی دغدغه،هر چه دلم خواست!مثل نقاشی های روی دیوار در فصل کودکی.....